مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری پژوهش های روانشناختی 1019-9616 25 2 2026 2 7 Structure Modelling of Interpersonal Relations and Academic Engagement and Academic Performance among High School Students, Mediating Role of Positive Affect الگوی ساختاری روابط بین‌فردی با اشتیاق و عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان دورۀ متوسطه با نقش میانجی عواطف مثبت 52 73 fa حسام سلیمانی شهید چمران اهواز یاسمین ساکی دانشگاه آزاد اسلامی نازنین نقدی دانشگاه شهید چمران 2025 6 1 <p>The present study was conducted by the structural modelling of interpersonal relations with academic performance and academic engagement among high school students with the mediating role of positive affect. The method of the present research was structural equation modeling. The population included all highschool students of Kerman city in year 1402-1403, of which 420 were selected as a sample by random multi-stage cluster sampling. The tools used in the present performance study include Schaufeli et al.'s acade mic engagement questionnaire (2002), fine et al.'s parent-child relationship scale (1985), Murray and Zovich's teacher-student relationship questionnaire (2010), and Watson et al.'s positive and negative emotion scale (1988). Structural equation modeling method and bootstrap test and SPSS and AMOS version 24 software were used for data analysis. findings showed that despite the significant correlation coefficients between the research variables, the only significant direct path between the predictor and criterion variables is the relationship between the teacher-student relationship and academic performance. But after examining the indirect relationships, it was found that the positive affect experienced in the field of education mediate the relationship between interpersonal relation-ships and academic performance and academic engagement. The model had a good fit and showed that more favorable inter-personal relationships lead to increase in positive affect, and positive affect lead to a more favorable attitude and more interest and engagement towards learning and higher academic</p> <p>پژوهش حاضر با هدف بررسی الگوی ساختاری روابط بین&zwnj;فردی با عملکرد و اشتیاق تحصیلی دانش&zwnj;آموزان متوسطه با نقش میانجی عواطف مثبت انجام شد. روش پژوهش حاضر مدل&zwnj;سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش&zwnj;آموزان دورۀ متوسطه شهر کرمان در سال تحصیلی 1403-1402 بود که تعداد 420 نفر از آنها به روش نمونه&zwnj;گیری خوشه&zwnj;ای تصادفی چندمرحله&zwnj;ای به&zwnj;عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار به کار رفته در پژوهش حاضر شامل پرسشنامۀ اشتیاق تحصیلی (AEQ) ، مقیاس رابطۀ والد ـ فرزند (PCRS)، پرسشنامۀ رابطۀ معلم ـ دانش&zwnj;آموز (TSRQ)، مقیاس عواطف مثبت و منفی (PANAS) است. برای تحلیل داده&zwnj;ها از روش مدل&zwnj;سازی معادلات ساختاری و آزمون بوت&zwnj;استرپ و نرم&zwnj;افزار&zwnj;های SPSS و AMOS نسخه 24 استفاده شد. یافته&zwnj;های پژوهش حاضر چنین نشان داد که با وجود ضرایب همبستگی معنادار میان متغیرهای پژوهش تنها مسیر مستقیم معنادار میان متغیرهای پیش&zwnj;بین و ملاک، رابطۀ میان رابطۀ معلم ـ دانش&zwnj;آموز و عملکرد تحصیلی است. اما پس از بررسی روابط غیرمستقیم، چنین حاصل شد که عواطف مثبت تجربه شده در زمینۀ تحصیل میانجی&zwnj;گر رابطۀ میان روابط بین&zwnj;فردی با عملکرد و اشتیاق تحصیلی است. مدل از برازش مناسب برخوردار بود و نشان می&zwnj;داد که روابط بین&zwnj;فردی مطلوب&zwnj;تر با افزایش تجارب عاطفی و هیجانی مثبت بیشتر، موجب نگرش مطلوب&zwnj;تر و علاقه و اشتیاق بیشتر افراد نسبت به یادگیری می&zwnj;شود و عملکرد تحصیلی بالاتری مشاهده می&zwnj;شود.</p> http://psychological-research.com/fa/Article/Download/52949