مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش و فناوری محیط زیست2676-306011192026523A Comprehensive Review of Modern Methods for Combating Desertification: Introducing Smart Desertification Control as the Most Effective Approachمروری جامع بر روشهای نوین مقابله با بیابانزایی: معرفی بیابانزدایی هوشمند بهعنوان مؤثرترین روش1931faحمزه سعیدیاناستادیار پژوهشی بخش تحقیقات حفاظت خاک و آبخیزداری، مرکز تحقیقات، آموزش کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، اهواز، ایران. کهزادحیدریاستادیار پژوهشی بخش تحقیقات حفاظت خاک و آبخیزداری، مرکز تحقیقات، آموزش کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، اهواز، ایران.0000000151562511محمود نجفی¬زیلاییمحقق بخش تحقیقات جنگل ها و مراتع، مرکز تحقیقات، آموزش کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، اهواز، ایران. سعید مهرجواستادیار پژوهشی بخش تحقیقات اقتصادی، اجتماعی و ترویج کشاورزی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی گیلان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، رشت، ایران.مهدي محمدي مقدمبخش تحقیقات علوم زراعی و باغی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان سمنان(شاهرود)، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، شاهرود، ایران.2024513<p style="text-align: justify;">This study introduces desertification as one of the most serious environmental challenges in Iran and worldwide, arising from the fragility of arid and semi-arid ecosystems and the pressures resulting from human activities. It causes soil erosion, reduced fertility, declining groundwater levels, loss of vegetation, and increased dust events, with far-reaching socioeconomic consequences including unemployment, poverty, migration, and reduced food security. Desertification is not driven solely by climatic factors; geological structure, water and soil quality, and inappropriate human interventions also intensify it. Population growth and rising demand for food and natural resources increase pressure on land and accelerate degradation, while climate change further aggravates these conditions. This study aimed to investigate and analyze various methods for combating desertification in Iran and worldwide and identified 21 effective approaches. The findings show that integrating traditional methods with modern approaches—particularly “smart desertification control”—can provide the most effective strategy. Technologies such as drones and robots offer substantial potential for monitoring, mapping, seed sowing, vegetation restoration, and management of affected areas. They improve operational accuracy and speed, enable access to difficult areas, and support targeted conservation programs. The study ultimately emphasizes that water and soil conservation in desert areas is of particular importance. Scientific and precise implementation of modern and traditional methods, tailored to the characteristics of each region, can slow desertification and help restore the natural value of these lands.</p><p style="text-align: justify;">در این پژوهش، بیابان‌زایی به‌عنوان یکی از مهم‌ترین معضلات محیط زیستی ایران و جهان معرفی می‌شود که براثر شکنندگی اکوسیستم‌های خشک و نیمه‌خشک و فشار فعالیت‌های انسانی پدید می‌آید. این پدیده به فرسایش خاک، کاهش حاصلخیزی، افت سطح آب‌های زیرزمینی، نابودی پوشش گیاهی و افزایش گردوغبار منجر می­شود و پیامدهای گسترده اقتصادی–اجتماعی مانند بیکاری، فقر، مهاجرت و کاهش امنیت غذایی درپی دارد. بیابان‌زایی تنها به عوامل اقلیمی محدود نیست و ساختار زمین‌شناسی، کیفیت آب و خاک و دخالت نادرست انسان نیز در تشدید آن نقش دارند. با افزایش جمعیت و نیاز روزافزون به مواد غذایی و منابع طبیعی، فشار بر اراضی بیشتر شده و تخریب آن‌ها شدت می‌گیرد؛ درحالی‌که تغییرات اقلیمی نیز وضعیت را بدتر می‌کند. این تحقیق با هدف بررسی و تحلیل روش‌های مختلف مقابله با بیابان‌زایی در ایران و جهان انجام شده و ۲۱ روش مؤثر شناسایی شده است. نتیجه پژوهش نشان داد که ترکیب روش‌های سنتی با رویکردهای نوین، به‌ویژه «بیابان‌زدایی هوشمند»، می‌تواند کارآمدترین راهکار باشد. استفاده از فناوری‌هایی مانند پهپادها و روبات‌ها برای پایش، نقشه‌برداری، بذرپاشی، بازسازی پوشش گیاهی و مدیریت مناطق آسیب‌دیده، ظرفیت بالایی برای کنترل پیشروی بیابان دارد. این فناوری‌ها ضمن افزایش دقت و سرعت عملیات، امکان دسترسی به مناطق دشوار و اجرای برنامه‌های حفاظتی هدفمند را فراهم می‌کنند. در نهایت، تحقیق تأکید می‌کند که حفظ آب و خاک در مناطق بیابانی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است و اجرای علمی و دقیق روش‌های نوین و سنتی، متناسب با ویژگی‌های هر منطقه، می‌تواند به کاهش سرعت بیابان‌زایی و بازگرداندن ارزش طبیعی این اراضی کمک کند.</p>http://journal.eri.acecr.ir/fa/Article/Download/52094مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش و فناوری محیط زیست2676-306011192026523Examining the Challenges of Utilizing Food Diversity in the Development of Food Tourism in Guilan Provinceبررسی چالشهای بهرهبرداری از تنوع غذایی در توسعه گردشگری غذا در استان گیلان3245fa مونااسالمنژاد گیلوائیاستادیار گروه علوم اجتماعی، پژوهشکده گیلان شناسی، دانشگاه گیلان، شهر رشت، ایران.00000002356922762025123<p style="text-align: justify;">The culinary diversity of Guilan Province, as one of the most important components of the region’s identity and Cultural Components, holds significant potential for tourism development; however, effectively capitalizing on this potential is hindered by multifaceted challenges. This research aims to identify, analyze, and categorize the challenges of food diversity in the process of tourism development in Guilan Province and to propose practical solutions based on these challenges. Adopting a qualitative approach, the study utilizes the Braun and Clarke six-stages thematic analysis method. Data were gathered through semi-structured interviews with restaurateurs, local cooks, tourism professionals, food-sector managers, and food producers, selected via purposive sampling. The thematic analysis identified five main themes, including “weaknesses in the educational and professional system,” “structural and infrastructural deficiencies,” “weaknesses in management, governance, and policymaking,” “weaknesses in marketing, branding, and media,” and “cultural, social, and market threats.” Findings highlight that weak advertising and marketing, the lack of quality and hygiene standards, inadequate infrastructure, the absence of integrated planning, threats to the authenticity of local foods, and limited ability to attract international tourists are the most significant impediments to utilizing Guilan’s food-related potential. To address these issues, practical solutions are proposed at three levels: at the macro level, the development of a comprehensive governance plan and the establishment of a quality standardization system are essential; at the infrastructural level, the development of physical and digital facilities, combined with the organization of specialized events, is recommended; and at the skills level, the expansion of professional training and the strengthening of digital branding can contribute to designing tourism products that meet market needs.</p><p style="text-align: justify;">تنوع غذایی استان گیلان به‌عنوان یکی از مهم‌ترین مؤلفه‌های هویتی و فرهنگی این منطقه، ظرفیت بالایی برای توسعه گردشگری دارد. با این ‌حال، بهره‌گیری مؤثر از این ظرفیت با چالش‌های متعددی روبه‌رو است. هدف این پژوهش شناسایی، تحلیل و طبقه‌بندی چالش‌های تنوع غذایی در فرآیند توسعه گردشگری گیلان و ارائه راهکارهای کاربردی بر مبنای این چالش‌هاست. این مطالعه با رویکرد کیفی و با استفاده از روش تحلیل مضمون بر پایه مدل شش‌مرحله‌ای برون و کلارک انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختار‌یافته با رستوران‌داران، آشپزان محلی، فعالان گردشگری، مدیران حوزه خوراک و تولیدکنندگان مواد غذایی و با نمونه‌گیری هدفمند گردآوری شد. تحلیل داده‌ها به شناسایی پنج مضمون اصلی، شامل «ضعف نظام آموزشی و حرفه‌ای»، «نارسایی ساختاری و زیرساختی»، «ضعف مدیریت، حکمرانی و سیاست‌گذاری»، «ضعف بازاریابی، برندسازی و رسانه» و «تهدیدهای فرهنگی، اجتماعی و بازار» منجر شد. یافته‌ها نشان داد ضعف تبلیغات و بازاریابی، نبود استانداردهای کیفیت و بهداشت، کمبود زیرساخت، فقدان برنامه‌ریزی یکپارچه، تهدید اصالت غذاهای محلی و محدودیت جذب گردشگران خارجی از مهم‌ترین موانع بهره‌برداری از ظرفیت غذایی گیلان است. بر اساس این یافته‌ها، راهکارهای عملیاتی در سه سطح پیشنهاد می‌شود: نخست، در سطح کلان، تدوین برنامه جامع حکمرانی و ایجاد نظام استانداردسازی کیفیت ضروری است. دوم، در سطح زیرساختی، توسعه امکانات فیزیکی و دیجیتال در کنار برگزاری رویدادهای تخصصی توصیه می‌شود. در نهایت و در سطح مهارتی، گسترش آموزش‌های حرفه‌ای و تقویت برندسازی دیجیتال می‌تواند به طراحی محصولات گردشگری متناسب با نیاز بازار کمک کند.</p>http://journal.eri.acecr.ir/fa/Article/Download/52840مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش و فناوری محیط زیست2676-306011192026523Evaluation of the Efficiency of a Recyclable Magnetic Nickel Ferrite Adsorbent for Removing a Dye Pollutant from Aqueous Mediaارزیابی کارایی جاذب مغناطیسی قابل بازیافت نیکل فریت در حذف آلاینده رنگی از محیط آبی118faسیده بهارهعظیمیگروه ارزیابی و مخاطرات محیط زیست، پژوهشکده محیط زیست و توسعه پایدار، سازمان حفاظت محیط¬زیست، تهران، ایران.0000000318833011زهرامنصف خوشحسابگروه شیمی، دانشگاه پیام نور، قزوین، ایران. زهرا ایازیگروه شیمی، دانشکده علوم پایه، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران.2025825<p style="text-align: justify;">In this study, a magnetic nickel ferrite adsorbent was synthesized, characterized, and used for dye removal from an aqueous medium through adsorption. To this end, the effects of various parameters, including initial dye concentration, adsorbent dosage, contact time, and solution pH, were investigated, modeled, and optimized using experimental design. Furthermore, the kinetics of the process were studied based on pseudo-first-order and pseudo-second-order equations, and the conformity of the process to the Langmuir and Freundlich adsorption isotherms was evaluated. Characterization of the synthesized adsorbent revealed that the magnetic nanoparticles had an average size of 18 conformity nm. Modeling and optimization of the process were carried out using response surface methodology (RSM) based on central composite design (CCD). The results showed that under optimal conditions, i.e., an initial dye concentration of 110 mg/L, a contact time of 90 min, an adsorbent dosage of 0.05 g, and pH = 3, the equilibrium adsorption capacity was 3.76 mg/g (equivalent to 93.2% dye removal efficiency). Therefore, considering the dye structure and the type of adsorbent used, the removal efficiency was higher under acidic conditions. The study of adsorption kinetics and isotherms indicated that the process followed pseudo-second-order kinetics and the Langmuir isotherm, and based on the Langmuir equation, the maximum dye adsorption capacity was 21.1 mg/g. Due to the magnetic nature of the adsorbent, it can be easily separated from the aqueous medium at the end of the process with minimal cost.</p><p style="text-align: justify;">در این پژوهش جاذب مغناطیسی نیکل فریت سنتز و مشخصه‌­یابی شده و برای حذف رنگ از محیط آبی به روش جذب سطحی مورد استفاده قرار گرفته است. به این منظور تاثیر پارامتر­های مختلف از قبیل غلظت اولیه رنگ، مقدار جاذب، زمان تماس و pH محلول به روش طراحی آزمایش بررسی، مدل و بهینه شده است. همچنین سینتیک فرایند بر اساس معادلات شبه مرتبه اول و شبه مرتبه دوم بررسی شده و تطابق فرایند با الگو­های جذبی لانگمویر و فراندلیچ مورد ارزیابی قرار گرفته است. مشخصه­‌یابی جاذب سنتز شده نشان داد که جاذب مغناطیسی به طور متوسط nm 18 است. مدل سازی و بهینه سازی فرایند به روش آماری پاسخ سطح (RSM) در قالب طراحی مرکب مرکزی (CCD) انجام شد و نتایج نشان داد که در شرایط بهینه شامل غلظت اولیه رنگ mg/L 110، زمان تماس min 90، مقدار جاذب g05/0 و 3 = pH، مقدار جذب تعادلی mg/g 76/3 (معادل 2/93 درصد بازده حذف رنگ) است. بنابراین، با توجه به ساختار رنگ و نوع جاذب مورد استفاده بازده در شرایط اسیدی بهتر است. بررسی سینتیک و همدمای جذب نشان داد که فرایند از سینتیک شبه مرتبه دوم و همدمای لانگمویر تبعیت کرده و بر اساس معادله لانگمویر مقدار حداکثر ظرفیت جذب رنگ mg/g 1/21 است. با توجه به مغناطیسی بودن جاذب مورد استفاده، در پایان فرایند می­توان جاذب را از محیط به راحتی و با کمترین هزینه جدا کرد.</p>http://journal.eri.acecr.ir/fa/Article/Download/52107