﻿<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<ArticleSet>
  <ARTICLE>
    <Journal>
      <PublisherName>مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری</PublisherName>
      <JournalTitle>راهبرد توسعه</JournalTitle>
      <ISSN>1735-2460</ISSN>
      <Volume>13</Volume>
      <Issue>49</Issue>
      <PubDate PubStatus="epublish">
        <Year>2017</Year>
        <Month>3</Month>
        <Day>20</Day>
      </PubDate>
    </Journal>
    <ArticleTitle></ArticleTitle>
    <VernacularTitle>حکمراني در ايران، آسيب‌شناسي و ارائه راهبردها</VernacularTitle>
    <FirstPage>0</FirstPage>
    <LastPage>0</LastPage>
    <ELocationID EIdType="doi" />
    <Language>fa</Language>
    <AuthorList>
      <Author>
        <FirstName>خليل اله </FirstName>
        <LastName>سردارنيا</LastName>
        <Affiliation></Affiliation>
      </Author>
    </AuthorList>
    <History PubStatus="received">
      <Year>2018</Year>
      <Month>6</Month>
      <Day>26</Day>
    </History>
    <Abstract></Abstract>
    <OtherAbstract Language="FA">حکمراني خوب ناظر بر نحوه اعمال قدرت و حاکميت است که بر مبناي شاخص‌هاي مهمي همچون: حاکميت قانون، پاسخگويي، شفافيت در تصميم‌گيري‌ها و کنش‌ها، مسئوليت‌پذيري، نظارت قاعده‌مند و مستمر، نظارت‌پذيري، عدم تبعيض، عدم فساد و التزام و تعهد عمومي به اخلاق مدني تعريف مي‌شود. در جوامع پيچيده شونده امروز، حکمراني بايستي مقوله‌اي ناظر به روابط دو سويه، همکاري‌جويانه و اعتمادآميز بين حکومت و نهادهاي مدني و شهروندان تلقي شود، نه مقوله‌ای صرفاً حکومتي. در اين نوشتار، نگارنده درصدد است که نخست، نگاهي آسيب‌شناسانه نسبت به فرايند حکمراني و نحوه ارتباط حکومت و نهادهاي مدني در ايران داشته باشد؛ سپس با استفاده از مباحث نظري، راهبردهايي در خصوص ايجاد و گسترش حکمراني خوب بر مبناي تعامل، همکاري‌جويي و مسئوليت‌پذيري دو سويه بين حکومت و نيروهاي اجتماعي و نهاد‌هاي مدني ارائه مي‌گردند.</OtherAbstract>
    <ObjectList />
    <ArchiveCopySource DocType="Pdf">http://rahbord-mag.ir/fa/Article/Download/22631</ArchiveCopySource>
  </ARTICLE>
</ArticleSet>